Thursday, August 20, 2015

உன் சிரிப்பு என்ற மாயப்பொடி... - சோலைக்கிளி அதீக்




தங்க நகை சுற்றுகின்ற
பட்டுக் காகிதத்துள் மடித்தா
இல்லை
வெயில் கொஞ்சம் குறைந்திருக்கும் பொதுநிறத்துப் பகலில்
நீ விரும்பி அணிகின்ற நீலநிற
பூப்போட்ட பூ மணக்கும் சேலையுள்ளா
சிரிப்பை
மடித்து வைத்துவிட்டு வந்துள்ளாய் வீட்டில்


*
நான் கடிதமாகிவந்து உன் வீட்டில் சீவிக்கும்
உன் இரகசிய
பொன்முலாம் பூசிய அந்தப்
பெட்டிக் கண்ணுள்ளா
*
நீ இன்று
சிலந்தி வலைபின்னி அதில் கொசுபட்டுத் தொங்கி
முகத்தை வைத்திருப்பது
இந்தக் கந்தோர் நிலத்தின் அடிக்குப்போய்
மேலும் மேலும் புதையத்தான் சதைப்புஷ்பம்
*
நீ சிரித்தால்
இக் கந்தோர்
ஆகாயம் போய் நிற்கும்
அலுவலுக்கு வருகின்ற ஊர்மக்கள்
தேவ குதிரைகளில் ஏறிவந்து பணிமுடிப்பர்
உன் சிரிப்பு எங்கே
*
மணக்கும் அந்த
மாயப் பொடி எந்த
மணிக்குள் மூடி வைத்துவர இருக்கிறது
*
கந்தோர் கட்டிடத்தின்
கூரை புதைகிறது
அது இறங்கி முடிவதற்குள்
சொல்லு நான்போய் எடுத்துவர காற்றாவேன்

No comments:

Post a Comment